Bu Yiğit Çöküyor

Hani bir söz var ya ‘Borç yiğidin kamçısıdır’ diye, inanmayın. Başbakan her fırsatta bunu dile getirse de, yiğidi yiğit olmaktan çıkaran bu tutum, içinde bulunduğumuz durumun da müsebbibi…

Önümüzdeki yıl bütçenin 280 milyar TL olması hedefleniyor. Daha önce de dile getirdiğim gibi 193 milyar TL’sini vergi gelirleri oluşturan bütçede, sadece faiz ödemelerinin ne kadar olacağı belirtiliyor. Yaklaşık 56 milyar TL…

Oysa gelişmeler ve açıklamalar gösteriyor ki, neredeyse bütçe büyüklüğüne yakın bir miktar, yani tam 181 milyar TL’lik bir Hazine borçlanması ortaya çıkıyor. Bu arada rakamın sadece iç borçlanma tutarı olduğunu dile getirmek gerekiyor. Toplamda hedeflenen borçlanma 200.3 milyar TL.

Elbette bütçenizi sağlıklı bir biçimde yapmazsanız, neredeyse bütçe büyüklüğüne yakın böyle bir borçlanmanın nereden çıktığını da anlayamazsınız.

Türkiye’de hep eleştiri konusu olmuştur. ‘Reel sektörün bilançoları sağlıklı değil’ diye… Doğru; sonuna kadar doğru… Ama insana sormazlar mı ki, resmi bütçenin şeffaf olmadığı bir ülkede, o ülkenin firmalarının bilançoları, şahıslarının varlıkları nasıl şeffaf olur?

Bir ülkede kayıtdışı bizimde bir siyaset finansmanı gerçeği var iken, siyasilerin aşırı zenginleşmesi düğünde takılan hediyelerle açıklanırken, o ülkenin şeffaflığından bahsedilebilir mi?

Borçlanacaksınız, özelleştirme yapacaksınız, ekonomiyi para piyasalarından ibaret göreceksiniz, üretime sözde değil, özde destek vermeyeceksiniz, sonra da ortada bir ekonomiden bahsedeceksiniz. Komik olmayın…

Öte yandan 200 milyar TL’ye yakın bir borçlanma hedefinin, 181 milyar TL’sinin iç piyasadan yapılmasının planlanıyor olması, Ali Babacan’ın göğsünü gere gere anlattığı ve bizim o gün de ‘Bunun Türkçesi borçlanma’ dediğimiz Orta Vadeli Program hedefini çökertiyor.

Zira bu program, kamunun finansman ihtiyacını dışarıdan sağlaması (dış borçlanma), finans kesiminin de özel sektörü desteklemesiyle üretim ekonomisinin artıp, gelirlerin yükseleceği yalanı üzerine kuruluydu.

Fakat nedense bu programa büyük övgüler sunuldu. Oysa perşembenin gelişi, çarşambadan belliydi. Şimdi bu açıklamaları da eleştirenler, haklılık noktası arayanlar olacaktır. Fakat daha hedeflerden, programın sağlıklı olmadığı ve bütçenin de şeffaflık dışı nitelikler sergilediği ortaya çıkıyor.

Ekonominin yalan götürmediği gerçeğini kabul edip, ‘kral çıplak’ dedikten sonra çözümü konuşmak bu kadar mı zor?

Başbakan da, ekonomi yönetimi de ‘borçlanmadan korkmamak’ gerektiğini her fırsatta dile getiriyor. Oysa yiğit kamçılanmaktan dizleri üstüne çökmüş vaziyette. Bir an önce ekonomide radikal değişim içeren uygulamalara dönmezsek, korkarım yan yatacak.

Bu kadar mı zor, gerçekleri dile getirmek? Bu kadar mı tatlı, oturulan koltuklar? Bu kadar mı kolay, doğru olmadığını bile bile konuları saptırmak?

Artık bu insanlara gerçeği söyleyin. 2010’un çok zor geçeceğini ifade edin. Söyleyin ki, kimse yanlış hesap içine girmesin. Söyleyin ki, daha çok firmayı batmaktan kurtaralım.

Hoş, ülkenin ekonomisinin batışını yağdanlıklar içinde seyredenlerin, firmaları ne kadar umursayacağı da ayrı bir tartışma konusu ya, neyse…

Uyan Türkiye… Ne olur artık uyan…

Kaynak : Çetin Ünsalan 10.12.2009